Roman Zatwarnicki

Zaprojektowane szybowce: IS-3 ABC, SZD-10 Czapla, SZD-9 Bocian

Roman Aleksander Zatwarnicki (ur. 13 maja 1916 we Lwowie, zm. 26 kwietnia 1992 w Bielsku-Białej) był polskim pilotem, konstruktorem szybowcowym w Szybowcowym Zakładzie Doświadczalnym w Bielsku-Białej oraz pedagogiem. Ukończył XI Państwowe Gimnazjum im. Jana i Andrzeja Śniadeckich we Lwowie, a następnie studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej; dyplom nostryfikował w 1940 roku na Akademii Górniczo-Hutniczej. W czasie studiów działał w korporacji akademickiej Slavia oraz rozpoczął szkolenie lotnicze, uzyskując w 1937 roku kategorie A, B i C pilota szybowcowego. Był członkiem Związku Awiatycznego Studentów Politechniki Lwowskiej, Aeroklubu Lwowskiego oraz SIMP. Pracował jako asystent na Katedrze Geometrii Wykreślnej Politechniki Lwowskiej, a następnie jako inżynier wiodący w Warsztatach Szybowcowych Nr 5, gdzie nadzorował budowę szybowców Us-6 i Sza-10; w czasie okupacji niemieckiej wykonywał prace poza branżą lotniczą. Po repatriacji w 1945 roku podjął pracę w Instytucie Szybownictwa w Bielsku, gdzie od 1 listopada 1946 roku współtworzył rozwój polskiego szybownictwa; jego pierwszą konstrukcją była wyciągarka szybowcowa SZD-X oraz ściągarka liny holowniczej. Pod jego kierownictwem opracowano dokumentację szybowców SZD-22 Mucha Standard i SZD-19 Zefir 2, a także brał udział w projektowaniu m.in. IS-A Salamandra, IS-3 ABC, SZD-8 Jaskółka, SZD-9 Bocian, SZD-10 Czapla i SZD-25 Lis. W latach 1949–1958 uczył przedmiotów lotniczych w Technikum Lotniczym w Bielsku-Białej. Po przejściu na emeryturę w 1981 roku nadal współpracował z SZD jako rzecznik patentowy i tłumacz techniczny. Był autorem książki „Mechanik wciągarkowy i ściągarkowy” oraz współautorem „Podręcznika pilota szybowcowego”, publikował w prasie lotniczej. Odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Brązowym Medalem za Zasługi dla Obronności Kraju oraz złotymi odznakami SIMP i NOT.