IS-2 Mucha

Typ: szybowiec szkolno-wyczynowy

Liczba wyprodukowanych egzemplarzy: 136

Konstruktorzy: Franciszek Kotowski, Irena Kaniewska

Piloci oblatywacze: Piotr Mynarski

IS-2 Mucha – polski szybowiec treningowo-wyczynowy skonstruowany w Instytucie Szybownictwa w Bielsku-Białej (późniejszy Szybowcowy Zakład Doświadczalny) jako następca używanych w aeroklubach poniemieckich Schneider Grunau Baby. Projekt opracowany w 1946 roku przez inż. Franciszka Kotowskiego i inż. Irenę Kaniewską zakładał stworzenie prostej, taniej w produkcji i eksploatacji konstrukcji o dobrych osiągach; przy projektowaniu skrzydła przyjęto zasadę „15–15–15” (15 m rozpiętości, 15 m² powierzchni nośnej, wydłużenie 15). Prototyp oblatano 24 kwietnia 1948 roku, a w 1949 roku wprowadzono do produkcji wersję IS-2 Mucha-bis, następnie udoskonaloną IS Mucha-ter, która stała się podstawowym szybowcem polskich aeroklubów początku lat 50. Łącznie powstał jeden prototyp, 20 egzemplarzy Mucha-bis i 116 Mucha-ter; szybowce budowano m.in. w Jeżowie, Poznaniu, Gdańsku i Łodzi. Na tym typie ustanowiono liczne rekordy krajowe, m.in. przeloty powyżej 600 km. Konstrukcyjnie był to jednomiejscowy, drewniany, wolnonośny grzbietopłat o skrzydłach trapezowych z hamulcami aerodynamicznymi, półskorupowym kadłubie krytym sklejką i stałym, jednotorowym podwoziu z płozą i kółkiem pomocniczym; przeznaczony był do lotów treningowych i wyczynowych.