Irena Kaniewska

Zaprojektowane szybowce: IS-2 Mucha, IS-5 Kaczka, SZD-10 Czapla, SZD-7 Osa

Irena Kaniewska (ur. 30 września 1914 w Krakowie, zm. 2 października 1963 w Warszawie) była polską inżynier, konstruktorką szybowcową i pilotką, a także członkiem Zarządu Głównego Aeroklubu PRL. Ukończyła Wydział Mechaniczny Politechniki Warszawskiej, studiując w czasie okupacji na tajnych kompletach i uzyskując dyplom inżyniera w 1941 roku. W czasie II wojny światowej brała udział w powstaniu warszawskim, po którego upadku została wywieziona na roboty przymusowe do Berlina; jej mąż zginął w obozie koncentracyjnym Buchenwald. Po wojnie pracowała w przemyśle, a od 1946 roku w Instytucie Szybownictwa w Bielsku jako konstruktor lotniczy. Współtworzyła konstrukcje wielu polskich szybowców, m.in. IS-2 Mucha, IS-5 Kaczka, IS-4 Jastrząb, SZD-8 Jaskółka, SZD-9 Bocian i SZD-13 Wampir, za co w 1952 roku otrzymała zespołową Nagrodę Państwową III stopnia. Od 1954 roku była związana z Instytutem Lotnictwa w Warszawie, gdzie zajmowała się zagadnieniami wytrzymałości i dynamiki szybowców oraz przepisami budowy sprzętu lotniczego; w 1963 roku uzyskała stopień samodzielnego pracownika naukowo-badawczego. Była aktywną pilotką szybowcową i samolotową, instruktorką oraz działaczką sportową, startowała w zawodach i mistrzostwach Polski, a jako pierwsza kobieta w Polsce wykonała na samolocie pętlę odwróconą. Zginęła tragicznie w nocnym locie w wyniku zderzenia z innym samolotem; pośmiertnie odznaczona została Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.