IS-5 Kaczka

Typ: szybowiec doświadczalny

Liczba wyprodukowanych egzemplarzy: 1

Konstruktorzy: Tadeusz Kostia, Irena Kaniewska

Piloci oblatywacze: Piotr Mynarski

IS-5 Kaczka – polski, jednomiejscowy szybowiec doświadczalny w układzie „kaczka”, skonstruowany w Szybowcowym Zakładzie Doświadczalnym w Bielsku-Białej.

Zaprojektowany został przez inż. Tadeusza Kostię i inż. Irenę Kaniewską jako konstrukcja eksperymentalna do badań nad układem kaczki. Prototyp o znakach SP-821 oblatano w marcu 1949 roku (pilot Piotr Mynarski). Prace badawcze przerwano w 1951 roku, lecz po kilku latach do nich powrócono. Piloci pozytywnie oceniali właściwości lotne szybowca, wskazując jednak potrzebę regulacji pedałów sterowych oraz zastosowania skuteczniejszych hamulców aerodynamicznych. Maszyna była prezentowana na pokazach lotniczych w Warszawie (1949), Wrocławiu (1959) i Łodzi (1960). Jedyny egzemplarz uległ zniszczeniu w 1961 roku w pożarze hangaru Aeroklubu Łódzkiego.

Konstrukcyjnie był to drewniany szybowiec o skorupowym kadłubie, którego tylna, rozchylana część pełniła funkcję hamulca aerodynamicznego. Kabina była zamknięta, z całkowicie zdejmowaną limuzyną. Skrzydło trapezowe, jednodźwigarowe, z profilami G-723 i różnicowymi lotkami na końcach. Usterzenie drewniane, dwudźwigarowe (profil G-549). Podwozie stanowiła długa drewniana płoza amortyzowana gumą.

W trakcie prób testowano pięć wariantów konstrukcyjnych różniących się m.in. powierzchnią sterów, wielkością płyt brzegowych, zakresem wychyleń lotek, położeniem środka ciężkości (z regulowanym ciężarkiem) oraz – w ostatniej wersji – zastosowaniem slotów.