Tadeusz Kostia

Zaprojektowane szybowce: IS-5 Kaczka, SZD-17 Jaskółka L, SZD-7 Osa

Tadeusz Adam Kostia (ur. 28 lutego 1919 w Krakowie, zm. 6 września 2016 w Warszawie) był polskim konstruktorem szybowcowym oraz wieloletnim prezesem Sekcji Lotniczej Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich. Urodził się w rodzinie Henryka i Marii z domu Fordey. W 1936 roku, jako uczeń gimnazjum, odbył miesięczną praktykę w 2 pułku lotniczym, a w 1937 roku przeszedł szkolenie szybowcowe w Bodzowie. Maturę uzyskał w 1937 roku i następnie w latach 1937–1939 szkolił się w Grupie Technicznej Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Warszawie. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku był żołnierzem w szeregach Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie”, a po bitwie pod Kockiem trafił do niemieckiego oflagu, z którego udało mu się wydostać. W latach 1940–1941 studiował na Politechnice Lwowskiej, a w czasie okupacji niemieckiej kontynuował studia na tajnej Politechnice Warszawskiej. Podczas powstania warszawskiego był sanitariuszem w oddziale „Bakcyl” w Armii Krajowej.

W 1946 roku uzyskał tytuł magistra na Wydziałach Politechnicznych Akademii Górniczej w Krakowie i rozpoczął pracę jako wykładowca aerodynamiki. Od 1947 roku był starszym konstruktorem w Instytucie Szybownictwa w Bielsku. Odbył szkolenie lotnicze w Cywilnej Szkole Pilotów i Mechaników. W 1954 roku został kierownikiem biura konstrukcyjnego Szybowcowego Zakładu Doświadczalnego, gdzie wraz z Ireną Kaniewską opracował konstrukcje szybowców IS-5 Kaczka i SZD-7 Osa. Był także konstruktorem szybowców SZD-8 Jaskółka oraz innych modeli, a w 1952 roku był członkiem zespołu, który otrzymał Nagrodę Państwową III stopnia za opracowanie konstrukcji szybowców „Mucha”, „Jastrząb”, „Nietoperz” i „Sęp”.

W 1957 roku kandydował na posła w wyborach do Sejmu PRL. W latach 1958–1964 piastował funkcję kierownika Ośrodka Konstrukcji Lotniczych WSK Mielec. W 1964 roku przeniesiono go do Instytutu Lotnictwa, gdzie pracował w Zakładzie Wytrzymałości, a w latach 1979–1991 kierował Branżowym Ośrodkiem Informacji Naukowej, Technicznej i Ekonomicznej Instytutu Lotnictwa. W 1979 roku uzyskał stopień doktora inżynierii na Politechnice Warszawskiej, gdzie obronił pracę doktorską poświęconą ekonomice samolotów rolniczych. W 1991 roku przeszedł na emeryturę. Zmarł 6 września 2016 roku w Warszawie, a jego prochy spoczywają na cmentarzu Wojskowym na Powązkach. Otrzymał liczne odznaczenia, w tym Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski w 2001 roku, Złoty Krzyż Zasługi w 1956 roku oraz Warszawski Krzyż Powstańczy.