SZD-50 Puchacz

Typ: szybowiec szkolno-trenigowy

Liczba wyprodukowanych egzemplarzy: 300

Konstruktorzy: Adam Meus

Piloci oblatywacze: Adam Zientek

SZD-50-3 Puchacz to polski, dwumiejscowy szybowiec szkolno-treningowy zaprojektowany w Szybowcowym Zakładzie Doświadczalnym w Bielsku-Białej przez Adama Meusa. Powstał jako następca wcześniejszych szybowców szkolnych, takich jak Bocian i Czapla, a przy jego projektowaniu wykorzystano elementy istniejących konstrukcji – m.in. kadłub oparto częściowo na rozwiązaniach z Jantara, a skrzydła na Ogarze. Pierwszy prototyp, jeszcze pod nazwą Dromader, oblatano w 1976 roku, natomiast drugi, już jako Puchacz, w 1977 roku. Wersja SZD-50-3, oblatana w 1979 roku, stała się podstawą produkcji seryjnej i wprowadzono w niej ulepszenia, m.in. poprawę widoczności z tylnej kabiny oraz zmiany w usterzeniu. W późniejszych latach opracowano także wersję przystosowaną do rozszerzonej akrobacji. Szybowiec okazał się bardzo udaną konstrukcją – wyprodukowano około 300 egzemplarzy, z czego większość trafiła na eksport. Konstrukcyjnie Puchacz jest górnopłatem o budowie laminatowej z klasycznym usterzeniem. Posiada dwumiejscową kabinę w układzie tandem, przystosowaną do szkolenia, często wyposażoną w podwójne przyrządy. Skrzydła mają obrys trapezowy i są wyposażone w hamulce aerodynamiczne, a podwozie jest jednotorowe z kołem głównym i dodatkowymi kółkami pomocniczymi. Szybowiec charakteryzuje się dobrymi właściwościami pilotażowymi i dużą uniwersalnością w szkoleniu podstawowym oraz treningu.