SZD-29 Zefir 3

Typ: szybowiec wyczynowy

Liczba wyprodukowanych egzemplarzy: 2

Konstruktorzy: Bogumił Szuba

Piloci oblatywacze: Stanisław Skrzydlewski

SZD-29 Zefir 3 to polski jednomiejscowy szybowiec wyczynowy zaprojektowany w Szybowcowym Zakładzie Doświadczalnym w Bielsku-Białej z myślą o udziale polskich pilotów w Szybowcowych Mistrzostwach Świata w klasie otwartej. Projekt opracował Bogumił Szuba na początku lat 60., zakładając stworzenie szybowca o bardzo dużej doskonałości (ponad 40), przeznaczonego do szybkich i dalekich przelotów.

Konstrukcja była rozwinięciem wcześniejszych szybowców z rodziny Zefir. Zwiększono rozpiętość skrzydeł, powierzchnię nośną i długość kadłuba. Skrzydło o obrysie trapezowym wyposażono w klapy Fowlera na całej rozpiętości, a szybowiec otrzymał również spadochron hamujący. Pierwszy prototyp oblatano 26 kwietnia 1965 roku w Lesznie, a drugi egzemplarz wyposażono w spadochron hamujący możliwy do wciągania w locie.

Mimo nowoczesnych rozwiązań technicznych projekt nie został skierowany do produkcji seryjnej, głównie z powodu długiego czasu prac oraz szybkiego rozwoju technologii szybowcowych w tym okresie. Zbudowano jedynie dwa prototypy. Konstrukcyjnie Zefir 3 był drewnianym grzbietopłatem z półskorupowym kadłubem, skrzydłem wielopodłużnicowym oraz chowanym podwoziem.