IS - 4 Jastrząb

Typ: szybowiec akrobacyjny

Liczba wyprodukowanych egzemplarzy: 37

Konstruktorzy: Józef Niespał

Piloci oblatywacze: Piotr Mynarski

IS-4 Jastrząb – polski, jednomiejscowy szybowiec akrobacyjny konstrukcji drewnianej, zaprojektowany w Instytucie Szybownictwa w Bielsku-Białej; pierwszy szybowiec akrobacyjny opracowany w powojennej Polsce.

Projekt powstał w 1949 roku pod kierunkiem inż. Józefa Niespała, koncepcyjnie nawiązując do niemieckiego szybowca akrobacyjnego DFS Habicht. Prototyp (SP-999) oblatano 21 grudnia 1949 roku (pilot Piotr Mynarski). Szybowiec wykazał dobre właściwości pilotażowe i został dopuszczony do pełnej akrobacji. Drugi prototyp oblatano w kwietniu 1950 roku.

Produkcję seryjną rozpoczęto w 1952 roku w Szybowcowym Zakładzie Doświadczalnym w Bielsku-Białej (10 egz.), a w 1953 roku w Krośnie zbudowano kolejne 25 sztuk; trzy wyeksportowano do NRD i Chin. „Jastrząb”, potocznie nazywany przez pilotów „siekierą” z powodu dużej prędkości opadania, przez wiele lat służył w aeroklubach. Planowana ulepszona wersja (seria 55) nie weszła do produkcji. Dwa egzemplarze znajdują się w Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie.

Konstrukcyjnie był to wolnonośny górnopłat o drewnianej półskorupowej konstrukcji kadłuba. Dwudzielne, dwudźwigarowe skrzydło wyposażono w lotki i płytowe hamulce aerodynamiczne. Kabina była zakryta, z podstawowym zestawem przyrządów pilotażowych. Podwozie stałe, jednotorowe z płozą przednią, kołem głównym i płozą ogonową.