SZD-40 Halny

Typ: szybowiec doświadczalny

Liczba wyprodukowanych egzemplarzy: 1

Konstruktorzy: Władysław Okarmus

Piloci oblatywacze: Zdzisław Bylok

SZD-40 Halny to polski, dwumiejscowy szybowiec doświadczalny opracowany w Szybowcowym Zakładzie Doświadczalnym w Bielsku-Białej. Prace nad nim rozpoczęto w 1971 roku, w okresie gdy zaczęto rozwijać klasę dwumiejscowych szybowców wyczynowych. Zespół konstruktorów pod kierunkiem Władysława Okarmusa dążył do wykorzystania elementów istniejących już konstrukcji, przede wszystkim szybowca SZD-31 Zefir 4, którego skrzydła zostały zmodyfikowane (zmieniono profil, klapy, lotki i zwiększono rozpiętość), a także zaprojektowano nowy, dwumiejscowy kadłub. Prototyp o znakach rejestracyjnych SP-2645 został oblatany 23 grudnia 1972 roku przez pilota doświadczalnego Zdzisława Byloka, a następnie trafił do eksploatacji próbnej w Lesznie. Na szybowcu ustanowiono kilka rekordów świata i Polski w latach 1977–1980, obejmujących przeloty oraz prędkości na różnych trasach. Mimo dobrych osiągów Halny nie wszedł do produkcji seryjnej i pozostał jedynym egzemplarzem, który był użytkowany do początku lat 90., a obecnie został odrestaurowany i lata w Gliwicach. Konstrukcyjnie był to wolnonośny górnopłat z miejscami dla pilota i pasażera w układzie tandem oraz usterzeniem w układzie T. Kadłub miał konstrukcję mieszaną – laminatowy przód i duralową część tylną – natomiast skrzydła były drewniane, o obrysie trapezowym i ujemnym skosie, wyposażone w klapy, lotki i hamulce aerodynamiczne. Szybowiec posiadał jednotorowe podwozie z chowanym kołem głównym oraz standardowe wyposażenie pilotażowe i radiowe, a jego sylwetka i osiągi należały do nowoczesnych jak na konstrukcję eksperymentalną.