SZD–6X / WERSJA I
SZD-6X NIETOPERZ
Robocza rekonstrukcja · weryfikacja geometrii
Lot jako
eksperyment.
SZD-6X Nietoperz powstał w Bielsku-Białej jako jednomiejscowy szybowiec doświadczalny. Władysław Nowakowski i Justyn Sandauer badali możliwości układu bezogonowego oraz różnych sposobów sterowania.
Zbudowano jeden egzemplarz, oznaczony SP-1220. Zachowany szybowiec można zobaczyć w Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie — to oryginał, nie model redukcyjny.
Jeden szybowiec.
Kilka układów sterowania.
Dziesiątki prób.
Pierwszy lot
Prototyp oblatał Adam Zientek. Nietoperz stał się latającym stanowiskiem badawczym; późniejsze przebudowy zmieniały sposób sterowania kierunkiem.
Punkt odniesienia tej rekonstrukcji
Klasyczny ster kierunku, dwudzielne lotki pełniące również rolę steru wysokości, klapy trymowe oraz rozchylane hamulce w zewnętrznych lotkach.
Druga perspektywa: muzeum
Fotografie eksponatu pomagają odczytać przestrzenną formę. Nie rozstrzygają jednak same, które szczegóły wykończenia odpowiadają stanowi z konkretnego etapu prób.
Trzy części skrzydła.
Jeden eksperyment.
Przyjrzyj się elementom, które wyróżniały Nietoperza. Wybierz detal, aby zobaczyć go w modelu.
- Rozpiętość
- 12 m
- Powierzchnia nośna
- 14,4 m²
- Wydłużenie skrzydła
- 10
- Zbudowane prototypy
- 1
Od rysunku
do przestrzeni.
Rysunki i fotografie otwierają się w archiwach źródłowych. Nie powielamy skanów ani zdjęć bez ustalonych warunków ich wykorzystania.
Sprawozdanie fabryczne
Opis konstrukcji, wymiary i wykresy wychyleń. Dokumentacja wersji I, 1957.
Fabryczny rysunek trzech rzutów
Archiwum Muzeum Lotnictwa Polskiego. Długość 4050 mm i rozpiętość 12000 mm.
Rysunek i fotografie w PiotrP
Rysunek Romana Kiełpikowskiego, fotografie historyczne i muzealne. Zdjęcia modeli RC nie są wzorcem geometrii.
Zachowany szybowiec
Karta eksponatu i fotografie oryginału w Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie.
Forma wymaga
dowodów.
To robocza bryła do porównań, nie skan oryginału ani ukończona rekonstrukcja. Czerwono-kremowe malowanie i oznaczenia SP-1220 odtworzono na podstawie fotografii zachowanego egzemplarza w Muzeum Lotnictwa Polskiego. Odcienie są interpretacją zdjęć, nie wynikiem pomiaru oryginalnych powłok.
Co jest potwierdzone
Rozpiętość 12 m i długość 4,05 m, trójdzielne skrzydło o zmiennym skosie, sześciokątny kadłub oraz układ sterowania wersji I pochodzą z dokumentacji fabrycznej. Sposób działania powierzchni nie jest symulacją aerodynamiki.
Wymiar wysokości wyjaśniony
Publikacja OSTIV z 1963 r., s. 170, precyzuje: 1,30 m to wysokość przy kabinie. Nie należy traktować jej jako wysokości całkowitej ze sterem kierunku. Ta sama karta podaje szerokość kadłuba 0,55 m, profil NACA 23012 oraz zakres steru kierunku ±30°.
Profil skrzydła korzysta z tabeli współrzędnych oryginalnego NACA 23012 w raporcie NACA-WR-L-357 z repozytorium NASA. Nadal brakuje zweryfikowanych przekrojów kadłuba i kompletnego rysunku osłony. Sekcje pośrednie są interpolowane. Tablica, fotel i pedały są schematyczne; cztery rodzaje przyrządów potwierdza opis, ale nie ich dokładne rozmieszczenie. Ukrycie osłony to przekrój poglądowy, nie animacja rzeczywistego zawiasu.
Wychylenia: lotki zewnętrzne około 16° w górę / 14° w dół przy sterowaniu pochyleniem, ±11° przy przechyleniu; wewnętrzne — połowa. Trymery ±10°. Hamulce obu skrzydeł otwierają się razem: mechanizm osiąga łączne rozwarcie 90°, a powierzchnie płyt tworzą wtedy kąt około 76°. Nie są to osobne kąty górnej i dolnej płyty. Suwak interpoluje pomiędzy położeniami; nie odtwarza całej nieliniowej kinematyki cięgieł.