IS–2 Mucha ter / Polska
IS-2 MUCHA TER
Rekonstrukcja według źródeł z epoki
Konstrukcja Muchy
Smukły płat, jajowy kadłub i zdejmowana osłona.
Wolnonośny płat
Dwa zwężające się skrzydła mają łącznie 15 metrów rozpiętości. Sklejkowy keson i ukośny dźwigarek usztywniają płat; dalej jest płótno. Długie lotki mają zewnętrzne przeciwwagi. Hamulce typu IS uchylają się po obu stronach profilu.
Jajowy kadłub
Drewniana półskorupa, kryta sklejką, jest węższa u dołu. Za kabiną wznosi się nasada płata, a kadłub stopniowo przechodzi w smukły ogon. Kremowe malowanie i czarne znaki odpowiadają typowemu wykończeniu Muchy ter.
Jedno miejsce pod osłoną
Całą osłonę zdejmowano z czopów po odblokowaniu przedniego zamka. W kabinie są drążek, orczyk i lewa dźwignia hamulców. Tablica ma pięć przyrządów, w układzie odtworzonym z fotografii z epoki.
Płoza i małe koło
Mucha ter otrzymała koło 250 × 125 mm za przednią płozą. Płoza jest drewniana, amortyzowana gumową dętką. Pod ogonem znajduje się krótka stalowa płoza. Ruch amortyzacji pokazano poglądowo.
Usterzenie wolnonośne
Statecznik pionowy stanowi całość z kadłubem. Usterzenie poziome ma jeden statecznik i dwie powierzchnie steru wysokości. Sklejkowe części stałe kontrastują z płóciennym pokryciem sterów.
Od szkolenia do dalekich przelotów
IS-2 · pierwszy lot 24 kwietnia 1948
Muchę opracowali Franciszek Kotowski i Irena Kaniewska w Instytucie Szybownictwa w Bielsku. Miała przygotowywać pilotów do lotów wyczynowych. Prototyp SP-561 oblatał Piotr Mynarski na lotnisku w Aleksandrowicach.
Po pierwszej serii Mucha bis powstała odmiana ter, oblatana 10 lipca 1950 roku. Otrzymała małe koło za przednią płozą i poprawiony napęd hamulców. Całkowicie zdejmowana osłona zapewniała dostęp do jednomiejscowej kabiny.
Model przedstawia Muchę ter ze znakami SP-1099, widocznymi na rzutach z 1965 roku i fotografii opublikowanej w 1953 roku. Kremową barwę przyjęto z opisu typowego malowania tej odmiany. Niebieski nos odtworzono według barwnej okładki z 1953 roku; reprodukcja prasowa nie rozstrzyga dokładnego odcienia lakieru.
Pierwszy lot: „Skrzydła i Motor”, maj 1948. Konstrukcja i odmiany: publikacja techniczna z 1965 roku.
- Rozpiętość
- 15,00 m
- Długość modelu
- 6,80 m
- Powierzchnia płata
- 15,00 m²
- Profile
- Göttingen 549 → M12
- Odmiana
- Mucha ter
- Znaki
- SP-1099
Fotografie i dokumentacja
Historyczne zdjęcia, trzy rzuty i opis budowy.
SP-1099 na fotografii z 1953 roku
Zdjęcie Muchy ter na okładce „Skrzydeł i Motoru” nr 16 (356), 19 kwietnia 1953. Fot. LL–Koszewski. Pełny skan Biblioteki Jagiellońskiej: niebieski nos, osłona, nasada płata, podwozie i znaki kadłubowe.
Rzuty, konstrukcja i kabina
„Konstrukcje lotnicze Polski Ludowej”, red. Andrzej Glass, WKiŁ 1965, s. 40–43. Rzuty SP-1099, zdjęcia Much ter i tablicy przyrządów. Skan zawiera również późniejsze wkładki prasowe; rok w nazwie pliku nie jest datą wydania książki.
Pierwszy lot, opisany w 1948 roku
„Skrzydła i Motor” nr 21, 18–25 maja 1948. Relacja z oblotu i oryginalna fotografia prototypu na lotnisku w Aleksandrowicach. Zbiory Biblioteki Jagiellońskiej.
Kalendarz lotniczy na rok 1952
Pod redakcją Jerzego Koniecznego, Wydawnictwo Ligi Lotniczej, s. 105. Karta Muchy bis podaje rozpiętość 15 m, długość 6,8 m i powierzchnię 15 m²; wskazuje także nowszą odmianę ter.
Archiwalna galeria i dodatkowe rzuty
Piotr Piechowski: zdjęcia Zbigniewa Szajewskiego, fotografie prasowe i pocztówki. Rysunek Romana Kiełpikowskiego przedstawia SP-1062 i służy do porównania obrysu.
Współrzędne profilu Göttingen 549
Baza profili UIUC. Górne i dolne rzędne tworzą rzeczywisty przekrój geometryczny nasady skrzydła modelu.
Współrzędne profilu NACA M12
Baza profili UIUC. Profil końcówki; przejście między profilami w modelu jest interpolowane.
Wierność rekonstrukcji
Obrys odtworzono z rzutów, a układ kabiny, zdejmowaną osłonę, koło 250 × 125 mm i uchylne hamulce z opisu oraz fotografii. Źródła różnią się długością: tabela z 1965 roku podaje 6,5 m, karta z 1952 roku i późniejszy rysunek około 6,8 m. Do modelu przyjęto 6,8 m, przy zgodnych 15 m rozpiętości i 15 m² powierzchni płata.
To rekonstrukcja rysunkowa i fotograficzna. Nie wykonano pomiarów ani skanu 3D oryginału. Przekroje kadłuba, kąty ustawienia płata, drobne okucia, skale przyrządów i odcień farby pozostają przybliżone. Zewnętrzne fotografie i skany można otworzyć u ich źródła.
Mechanizmy pokazują zasadę działania; zakresy wychyleń i sposób odsunięcia zdjętej osłony są demonstracyjne. Szybowiec pokazano w położeniu konstrukcyjnym. Model nie symuluje lotu.