IS–B / 1950
IS-B KOMAR 49
Rekonstrukcja zachowanego szybowca
Prosta konstrukcja szkolna
Dwie belki, zdejmowana kabinka i prostokątny płat.
Płat i hamulce
Prostokątny środek przechodzi w zwężające się końcówki. Profile Göttingen 535 i 549 odtworzono z tabel rzędnych. Komar 49 ma uchylne płytki hamulców oraz długie lotki ze skośną osią zawiasów.
Kadłub i zastrzały
Sześciokątny kadłub jest kryty sklejką. Wąski pylon podtrzymuje płat, a dwa zastrzały łączą go z dolnymi okuciami kadłuba. Żółte malowanie, białe pasy i rejestracja odpowiadają SP-985 po konserwacji z 2022 roku.
Stanowisko pilota
Otwarta kabina z małym wiatrochronem, drewnianym siedzeniem, pasami, drążkiem i orczykiem. Układ trzech przyrządów przyjęto z fotografii tablicy Komara 49 w publikacji z epoki; szczegóły skal są poglądowe.
Podwozie płozowe
Przednia drewniana płoza opiera się na gumowym amortyzatorze pod sznurowaną osłoną. Na końcu kadłuba znajduje się stalowa płoza ogonowa. Podpór muzealnych nie włączono do modelu szybowca.
Usterzenie Komara 49
Ta wersja ma osobny statecznik i ster wysokości. Ster kierunku zachowuje charakterystyczne odciążenie rogowe u góry. Kształty i ukośny układ żeber porównano z dokumentacją konserwacji.
Powojenna odsłona Komara
IS-B Komar 49 · egzemplarz z 1950 roku
Przedwojenny Komar Antoniego Kocjana był ceniony za loty w słabych warunkach termicznych. Po wojnie dokumentację zachowaną przez rodzinę konstruktora opracowano ponownie w Instytucie Szybownictwa w Bielsku. Pracami kierował Marian Wasilewski.
Komar 49 otrzymał uchylne hamulce aerodynamiczne oraz usterzenie poziome z oddzielnym statecznikiem i sterem. Model przedstawia tę wersję, z charakterystycznym zastrzałowym płatem i otwartą kabiną.
SP-985 zbudowano w Jeżowie w 1950 roku. Służył w Aeroklubie Szczecińskim i szkole na Żarze, a następnie trafił do Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie. W rekonstrukcji przyjęto jego wygląd po konserwacji z 2022 roku.
Historia egzemplarza: Muzeum Lotnictwa Polskiego. Konstrukcja: opis i rysunki z 1965 roku.
- Rozpiętość
- 15,80 m
- Długość
- 6,75 m
- Powierzchnia płata¹
- 17,40 m²
- Profile płata
- G-535 → G-549
- Egzemplarz
- SP-985
- Konstrukcja
- Drewno i płótno
Oryginał i dokumentacja
Fotografie SP-985, dokumentacja konserwacji i historyczne rzuty.
Egzemplarz muzealny
Karta IS-B Komar 49 SP-985. Miejsce budowy, rok produkcji i historia zachowanego szybowca.
Konserwacja z 2022 roku
55 fotografii Muzeum Lotnictwa Polskiego. Odsłonięta konstrukcja, okucia, pasy, wnętrze, pokrycie i końcowe malowanie.
Rysunki i opis z epoki
„Konstrukcje lotnicze Polski Ludowej”, red. Andrzej Glass, WKiŁ 1965, s. 36–39. Rzuty Komara 49 i fotografie tablic przyrządów. Skan zawiera także późniejsze wkładki; nazwa pliku nie jest datą tego wydania.
Drugie odniesienie dla obrysu
Zdjęcia Piotra Piechowskiego i rzuty Romana Kiełpikowskiego. Malowanie na rysunku różni się od obecnego wyglądu SP-985.
Historyczne profile skrzydła
Baza UIUC: współrzędne profilu Göttingen 535. Na końcówce zastosowano profil Göttingen 549, zgodnie z opisem konstrukcji.
Wierność rekonstrukcji
Obrys odtworzono z rzutów i porównano z fotografiami. Geometria płata wykorzystuje historyczne rzędne profili G-535 i G-549. Malowanie, krzyżulcowe żebra, zastrzały, płozy i kabina odpowiadają dokumentacji zachowanego egzemplarza.
To rekonstrukcja rysunkowa i fotograficzna, bez skanu i pomiarów oryginału. Przekroje kadłuba, okucia, odcień farby i szczegóły przyrządów pozostają przybliżone. Ruch sterów, drążka, orczyka i hamulców pokazuje zasadę działania; zakresy nie są odtworzeniem fabrycznych ograniczników. Model nie symuluje lotu.
¹ Przyjęto powierzchnię 17,4 m² z tabeli i rysunku z 1965 roku. Karta muzealna podaje 19,9 m². Model pokazuje szybowiec w położeniu konstrukcyjnym; jego pionowego obrysu nie utożsamiamy z tabelaryczną wysokością 1,75 m. Sposobu pomiaru tej wartości nie udało się potwierdzić.