FSM / OBR SM · 1984
BESKID 106
Biały egzemplarz z krakowskiego muzeum
Konstrukcja Beskida 106
Nadwozie, wnętrze i detale zachowanego samochodu.
Jedna bryła
Krótki przód i łagodny grzbiet dachu tworzą zwartą sylwetkę projektu Krzysztofa Meissnera. Kształt białego egzemplarza odtworzono z fotografii Muzeum Inżynierii i Techniki, z zachowaniem wysokiego tyłu i dużych powierzchni szyb.
Przód prototypu
Biała pokrywa schodzi do prostokątnych reflektorów i pomarańczowych kierunkowskazów. Poniżej biegnie szeroki czarny zderzak. Odtworzono asymetryczny wlot oraz trójkątne żaluzje u podstawy przednich słupków.
Szyby i słupki
Silnie pochylona przednia szyba przechodzi w niemal poziomy dach. Boczne przeszklenie dzielą smukły słupek drzwiowy i pionowa prowadnica szyby; tylne okna mają szerokie, zaokrąglone narożniki.
Cztery miejsca
Dwa przednie fotele mają charakterystyczne otwory w zagłówkach i prążkowaną tapicerkę. Rozmieszczenie siedzeń sprawdzono z przekrojem opublikowanym w 1998 roku przez Politechnikę Opolską. Niewidoczne szczegóły wyposażenia są uproszczone.
Małe koła
Opony 135 R12 i niewielkie koła pozwalają zachować dużo miejsca w kabinie. Srebrne kołpaki z czterema otworami i ukośnymi przetłoczeniami odpowiadają zdjęciom muzealnego samochodu. Skręt kół jest połączony z obrotem kierownicy.
Pionowe lampy i tylna klapa
Wysoki tył zamyka duża szyba z wycieraczką. Po bokach znajdują się pionowe zespoły świateł, poniżej szeroki czarny zderzak. Model pozwala otworzyć tylne drzwi i obejrzeć przestrzeń za kanapą; zakres otwarcia jest poglądowy.
Beskid z Bielska-Białej
Prototyp małego samochodu rodzinnego
Prace nad Beskidem rozpoczęto w 1981 roku w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Samochodów Małolitrażowych. Zespołem kierował Wiesław Wiatrak. Krzysztof Meissner zaprojektował nadwozie, którego opływowy obrys łączył niewielkie rozmiary samochodu z przestronną kabiną.
Silnik i napęd umieszczono z przodu. Duże przeszklenie, wysoki dach oraz niewielkie koła pomagały wykorzystać przestrzeń dla czterech osób. Konstrukcja pozostała na etapie prototypów.
Model przedstawia biały samochód z kolekcji Muzeum Inżynierii i Techniki w Krakowie, datowany przez muzeum na 1984 rok. Punktem odniesienia są fotografie tego egzemplarza: jego forma, białe malowanie, czarne zderzaki, kołpaki i detale przeszklenia.
- Egzemplarz
- MIM 961/II-80
- Rok według muzeum
- 1984
- Długość według muzeum
- 3160 mm
- Szerokość według muzeum
- 1500 mm
- Wysokość według muzeum
- 1460 mm
- Forma nadwozia
- 3 drzwi · jedna bryła
Fotografie i dokumentacja
Źródła rekonstrukcji
Fotografia pozwala porównać linię dachu, położenie kół, słupków i krawędzi drzwi.
Muzeum Inżynierii i Techniki w Krakowie · domena publiczna
Ujęcie pokazuje szerokość bryły, pochylenie szyby, światła, żaluzje i podziały blach.
Muzeum Inżynierii i Techniki w Krakowie · domena publicznaMuzeum Inżynierii i Techniki w Krakowie
Karta MIM 961/II-80: identyfikacja białego egzemplarza, rok, wymiary i fotografie. Wizerunki cyfrowe oraz metadane muzeum udostępnia w domenie publicznej.
Politechnika Opolska, „Wiadomości Uczelniane” 6(69), 1998, s. 20–22
Adam Żelawski i Wacław Hepner, Zakład Samochodów WM. Przekrój boczny z układem pasażerów i wymiarami wnętrza; tabela techniczna innego prototypu. Rysunek na s. 21 służy do sprawdzenia proporcji i rozmieszczenia siedzeń.
„Beskidy razem”, Muzeum Inżynierii Miejskiej, 2016
Fotografia sześciu prototypów na dziedzińcu muzeum, opublikowana przez Miasto Kraków. Widoczne białe, kremowe, żółte i zielone egzemplarze stanowią odniesienie dla wyboru koloru lakieru.
Jakub Hałun, fotografia muzealna, 4 sierpnia 2012
Wcześniejsze ujęcie białego egzemplarza z przodu i lewego boku, pomocne przy porównaniu reflektorów, wlotu i przeszklenia. Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0; zdjęcie pozostaje w serwisie źródłowym.
Zakres rekonstrukcji
Domyślne malowanie odpowiada białemu egzemplarzowi muzealnemu. Pozostałe kolory nawiązują do zachowanych prototypów, z odcieniami przybliżonymi na podstawie zdjęć. Wybór koloru zmienia lakier tej samej bryły; prototypy różniły się także detalami. Srebrny metalik jest wariantem autorskim.
To autorski model opracowany z fotografii, bez skanu i pomiarów samochodu. Wymiary z karty muzealnej wyznaczają gabaryty bryły. Publikacja Politechniki Opolskiej podaje dla opisywanego tam prototypu 3235 × 1530 × 1364 mm, rozstaw osi 2150 mm oraz ogumienie 135 R12. Rozbieżność wymiarów zachowano w opisie; dane te nie są pomiarem białego egzemplarza.
Krzywizny powierzchni, głębokości wnęk, niewidoczne elementy wnętrza i osie zawiasów są przybliżeniami. Ruch drzwi, tylnej klapy, kierownicy i wycieraczek ma charakter demonstracyjny. Pełną zgodność geometryczną z oryginałem można potwierdzić dopiero na podstawie jego pomiarów lub kompletu rysunków nadwozia.